Drużyna Bartosza

(Relacja Józefa Kluza).
Myśl o założeniu Drużyny Bartoszowej powstała w r.1910, kiedy w kraju mnożyły się uroczyste obchody poświęcone 500 rocznicy pogromu krzyżackiego pod Grunwaldem i kiedy na pamiątkę tej bitwy wznoszono pomniki Grunwaldzkie. W tym też czasie młodzież krzemienicka wzięła udział w uroczystym odsłonięciu pomnika w Krasnem. Był to oddział kosynierów zorganizowany przez Józefa Golenię. Karny i barwny oddział uświetnił uroczystość i wzbudził wielkie zainteresowanie członków łańcuckiego „Sokoła”. Projekt stałego zorganizowania się młodzież przyjęła z zapałem, toteż przy pomocy prezesa „Sokoła” adwokata Borowca i sekretarza Krukowskiego powstała we wsi „Organizacja Niepodległościowa Drużyny Bartoszowa”. Cel jej to praca kulturalno-oświatowa, budzenie i podtrzymywanie uczuć patriotycznych wśród ludności nazbyt wiernej rządowi austriackiemu. Czteroletnie istnienie tej organizacji okazało wielką przydatność i żywotność pracy. Drużyna Bartoszowa była zalegalizowana u władz administracyjnych i rejestrowana w Radzie Naczelnej Drużyn Bartoszowych z przydziałem do Chorągwi łańcuckiej. Do Zarządu weszli druhowie: Naczelnik Wincenty Puchała, zastępca Józef Golenia, sekretarz generic viagra onlinecialis dosagehttp://canadapharmacybestnorx.com/ Ludwik Guzek, skarbnik Józef Kluz, chorąży Jan Puchała. Po wyjeździe W.Puchały i J.Goleni naczelnictwo objął Józef Kluz. Wiele pracy poświęcili drużynie Jan Truszkowski i Jan Wojaczyński.