Szkoła

Z opowiadań starych ludzi wiadomo, ze pierwsza naukę czytania i pisania prowadził prywatnie w latach 1885?1888 Antoni Panek syn Wojciecha (brat żyjącego) w r.1960 (Tomasza Panka i nie żyjących już Stanisława i Anny Iv. Kluz 2 v. wilk). Zdolność pisania i czytania zdobył w Łańcuckiej szkole, nie mogąc kształcić się dalej pozostał w domu rodzinnym i w zimie uczył. Starsi już uczniowie i uczennice składali tytułem opłaty I K miesięcznie. W tych samych latach, gdy uczył Panek, uczyła również czytania z modlitewników Rozalia Rejman, (jej posiadłość kupił później Józef Welc) „Pieronek”, w r. 1888 została założona szkoła ludowa jednoklasowa z zawodowa już nauczycielka w prywatnym domu wdowy, Marii Bartman z domu Łazarz, zamężna powtórnie za Tomaszem Golenia, toteż te szkole nazywano „na Goleniówce” (tuz za mostem przy drodze wiodącej do Łańcuta). W szkole tej uczono do czasu wybudowania w r.1889 murowanego domu obok kościoła z jedna sala szkolna i mieszkaniem dla nauczyciela. W r.1900 była to już szkoła dwuklasowa z 4 oddziałami i kierownikiem Felicjanem Truszkowskim. Oddziały pobierały naukę co drugi dzień: IV oddział we wtorek, czwartek i sobotę przed południem, II oddział w tychże dniach po południu, III oddział w poniedziałek, środę i piątek przed południem, I oddział w tychże dniach po południu. Prócz tego była do r.1923 trzyletnia nauka dopełniająca 2 razy w tygodniu.
W 1912r. oddano do użytku dobudowany do starego piętrowy budynek z 4 dużymi salami, gdzie zmieściły się wszystkie dzieci (była to już ludowa szkoła czteroklasowa) wiec zwinięto filie w domach prywatnych: w starej wikarówce (oddanej przez proboszcza ks. Andrzeja Karakulskiego na potrzeby szkoły w r.1904), u Stanisława Jazwy (dom miedzy Marcinem Ruszlem, a Kasprem Kluzem), u Stanisława Kluza (Fajgrówka), u Sebastiana Ciby (pod folwarkiem przy czworaku).
W Polsce niepodległej w r.1925 szkole przekształcono z 4-klasowej powszechnej z planem 6-klasowej na 5-klasowa z planem 7-klasowej, później na powszechna III stopnia, wreszcie w Polsce wyzwolonej na podstawowa. Od września 1939 szkoła dostała się pod okupacje niemiecka, trwająca 5 lat i przeżywała wiele trudności wojennych. Przetrwała jednak i doczekała się w lipcu 1944r. wyzwolenia i swobodnego rozwoju, jaki zapewnił dla całej wyzwolonej przez Armie Radziecka Polski Manifest Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dn. 22.VII.1944r.
Przeżycia szkoły podczas okupacji, historie tajnego nauczania i dalszy rozwój szkoły podaje kronika szkolna.
Dawna Kronika szkolna podaje, ze starania o szkole w Krzemienicy rozpoczęły się w 1884r. Wtedy to odbyła się z ramienia Rady Szkolnej Okręgowej Rzeszów w budynku szkoły w Łańcucie komisja prosząca o założenie szkoły w Krzemienicy. Otrzymano zezwolenie cesarsko-królewskiej Rady Szkolnej Krajowej Lwów, na szkole filialna w Krzemienicy połączona z 4 klasowa szkoła w Łańcucie. Wskutek różnych przeszkód (brak pomieszczenia), do wykonania uchwały doszło dopiero w 1887r. Szkoła rozpoczęła swoje istnienie w domu Józefa Bartmana. Jako szkoła filialna przetrwała do r.1892.
Był to budynek murowany kosztem 4389 zł. waluty austriackiej. Od 1892r. staje się szkoła etatowa jednoklasowa do r.1908 tj. do mianowania jej dwuklasowa.